Toen ik op mijn zestiende verkering kreeg met Sylvia, bracht ik een offer: niet langer voetbalde ik elke avond met mijn vrienden op 'het veldje', maar drie avonden in de week. De andere avonden lagen Sylvia en ik stijf-zwijgend, dodelijk verlegen op een tweepersoonsluchtbed in de schuur van haar ouderlijk huis, vergeefs wachtend op een amoureus gebaar van de ander. Dat gebaar moest van mij komen, vond ik, ik was tenslotte een jaar ouder. Die vrees om een 'move' te maken - zo vreemd. Had zíj immers niet aangeboden samen te gaan liggen?
Estelle is vijftien en stapelverliefd op Mark van negentien. Ook Mark brengt een offer, vertelt Estelle me op MSN Messenger, terwijl ze zoete dubbelportretjes voorbij laat schuiven in haar avatar-space. Ze heeft een prachtige animatie gemaakt, in animeren is ze steengoed: eerst zie je hem, dan haar, dan samen en dan een zonsondergang met de tekst 'Estelle en Mark forever'.
Het liefdesgeluk spat er van af.
Het offer van Mark: hij speelt minder in World of Warcraft. Voor haar. Hij ging er te zeer in op, vond hij, en hij wilde genoeg tijd hebben om aan zijn nieuwe liefde kunnen besteden. Verder, aldus Estelle, "vond Mark WOW niet meer leuk omdat ik het spel niet speelde. Hij zei: Ik ga je niet vragen om dat ook te doen, en te betalen." Hij gamet nog steeds, maar mét haar. Samen spelen ze Fly For Fun, een stuk zoetsappiger dan WOW en gratis.
Twee weken verkering hebben ze.
Gisteren bereikten ze level 7. "We gingen in-game zitten naast elkaar en naar de sterren kijken."
Dat is nou romantiek. Beter dan op een luchtbed in een schuur in de winter.
Remco Pijpers