Publiceren stelt eigen eisen, zoals dat je je afvraagt:
voor wie doe je het?
waarom?
en: niet onbelangrijk: wat zijn de gevolgen, vandaag én morgen, voor mij en voor anderen?
Voorbeeld:
Een actueel geval in de VS is leerzaam in dat verband: een stel opgeschoten knapen heeft een MySpace pagina ingericht voor een docente, en daarop allerlei persoonlijke gegevens van haar gepubliceerd. Zo zou ze lesbisch zijn, en dat is vreselijk als je Amerikaanse bent, keurig getrouwd, twee kinderen. En dus komt er nu een rechtzaak tegen de grappenmakers. Zie hier.
Media-lessen
Kinderen moeten dus leren wat de gevolgen zijn van het openbaar maken, publiceren. Een grap tussen een groepje vrienden onderling, wordt als je het online doet ineens crimineel gedrag. Dit moeten kinderen leren. Niet alleen door het ze vantevoren te vertellen -- dat blijft toch bij een puber niet hangen -- maar blijkbaar ook door ze hun neus te laten stoten.
Het enige dat je mag hopen dat ze tijdens het leerproces de schade wat beperkt houden en er geen strafblad aan overhouden... School kan bijdragen door systematisch en structureel media-educatie te geven: de tijd vereist dat. Zolang dat echter op scholen niet of te weinig gebeurt, zullen ouders vooral zelf bewust moeten worden, om vervolgens de belangrijkste waarden en normen aan hun kinderen moeten doorgeven.
Vandaar dat in ons boek Mijn kind online -- hoe begeleid je kinderen op internet? zo'n schools verhaal staat de juridische aspecten van internetgebruik, en dat die in één adem genoemd worden met de sociale aspecten ervan (pesten, seksuele intimidatie enz.). Ook dát is opvoeding. Media-opvoeding.
Justine Pardoen