Dat sommige pubers 'krassen' (automutulatie) is bekend. Dat ze daar via webfora en andere plekken op internet onderling over praten (hoe verberg je het, hoe kom je eraf) was ons ook al langere tijd bekend. Dat ze het nu laten zien in beeld en geluid, dat is nieuw.

Naar de werking van dit soort lotgenotencontact via internet is nog vrijwel geen onderzoek gedaan. De kracht ervan is groot en lang niet altijd positief.

We hebben er lang niet over willen schrijven op dit weblog, omdat we tieners ook niet op een idee willen brengen. Elke mogelijkheid om te voorkomen dat nóg meer kinderen deze uitingsvorm gaan zien als een optie of een mogelijke oplossing voor hun problemen, grijpen we aan. Copycat-gedrag is helaas onder tieners zeer gebruikelijk. Praten over krassen kan anderen aan het krassen brengen, is de ervaring.

Nu wordt het wel heel duidelijk, wat de kracht van online activiteit is. De eerste tieners die zich krassend filmen en dat op internet publiceren heb ik al gezien. Het is onderdeel van een cultuur die ze 'emo' noemen.

Zien krassen, doet krassen? Of zou het juist afschrikwekkend werken? Ik vrees het niet. De teksten en de muziek die erbij hoort is inderdaad hoog emotioneel, zum Tode betrübt, zeer herkenbaar puberale eenzaamheid, maar voor deze mensen echt, onontkoombaar en onoverkomelijk. De boodschap is: fysieke pijn maakt je geestelijke pijn draaglijk.

Sommigen proberen er juist weer voor te waarschuwen: cutting isn't funny, so stop the joke.

Plekken als YouTube worden zo niet alleen een soort afvalputje van onze samenleving, een 'laatste-kans-plek'' voor kunstenaars, maar ook schandplek. Dat wat we niet willen zien, wordt ons daar getoond.

Meer informatie over het krassen, dat ook bij NL meisjes veel voorkomt, zie hier.

Justine Pardoen