Tieners worden online doorlopend met fakers geconfronteerd, mensen die zich anders voordoen. Je een beetje anders voordoen, mag nog wel. Dat is vaak zwaar irritant, wie kun je vertrouwen? Dat je zegt dat je 77 kilo weegt terwijl het er 80 zijn, wordt geaccepteerd. Maar zeggen dat je een meisje bent, als man van 48, is fout, fout, fout. Vooral tieners maken fake profielen aan, bijvoorbeeld om te ervaren hoe het voelt om heel veel aandacht te krijgen. Pedoseksuelen doen zich uiteraard anders voor. Kunstenaars doen het, met succes. En steeds frequenter infiltreren marketeers in sociale netwerken met nep-profielen. Ze creëren personages, met als doel zoveel mogelijk producten te verkopen.

De Italiaanse drankfirma Campari huurde een marketeer in, die 'Red passion' brouwde, 28 jaar, beeldschoon en woonachtig in Milaan. Ze heeft een profiel op MySpace, filmpjes op YouTube en foto's op Flickr.com. Een gepassioneerde dame met web 2.0-gevoel. Ze is fan van de film Eyes Wide Shut, zit op MySpace voor dates en nieuwe vriendschappen en is (nog) niet zeker van haar seksuele geaardheid. Bekijk haar erotische filmpjes en je weet: hier komt volk op af. Sex sells, ook in online sociale netwerken. Met veel bezoek aan de website Hotel Campari.

In hoeverre wordt dit gepikt door jongeren? De suggestie wordt gewekt dat ze echt bestaat. Mijn indruk is dat een bedrijf alleen mag faken als het daar ook eerlijk voor uitkomt. Flickr.com was in elk geval niet gediend van de marketingactie. De Red Passion-foto's zijn daar verwijderd.

Hoe gaan Nederlandse profielsites hiermee om? Zou zoiets bij hen mogen? Dit is de nieuwe manier van adverteren. Zeggen onze online sociale netwerken 'nee' tegen een mooi aanbod, bijvoorbeeld als Heineken aangeeft een fake profiel aan te maken? Als ze 'nee' zeggen, wat zijn dan wel de mogelijkheden?

Bron: Read/Write Web

Remco Pijpers