Ouders weten zich geen raad met profielsites op Internet, waar kinderen zichzelf profileren. Jongeren (vaak nog zeer jong) vertellen details over zichzelf en plaatsen foto's. Ze vullen (standaard)lijstjes in met leeftijd, seksuele voorkeur, lengte, msn/emailadres enz. en kletsen wat. Vooral de foto's, waarmee hun kinderen laten zien hoe ze graag gezien willen worden, wekken verbazing en zorg. Veel moeders vinden het niet prettig te zien hoe hun jonge dochters zich presenteren als seksueel bewust vrouwen. Vaders schrikken er ook van, met name de gedachte dat anderen zich vergapen of verlekkeren aan hun dochter, vinden ze vervelend. We merken dit keer op keer tijdens ouderavonden. Ik begrijp het wel: het ziet eruit als schaamteloosheid en gebrek aan remmingen, en in combinatie met persoonlijke gegevens is het bovendien riskant. In de VS ligt de nadruk minder dan bij ons op het publiceren van steeds nieuwe foto's (fotobloggen, maar meer op het bijhouden van een online dagboek. Ook daar gaat het erom dat jongeren het prettig vinden om op deze manier met elkaar in contact te zijn of te komen. Het is normaal, hoort bij deze leeftijd en voldoet aan de grote sociale behoefte zich te mengen in een grote groep gelijkgestemden. Tegelijkertijd heeft het iets spannends dat je met onbekenden in gesprek kunt. De websites waar jongeren in de VS hun sociale netwerk opbouwen en onderhouden, kennen wel de mogelijkheid om het dagboek alleen open te stellen voor je vrienden, maar de meeste kinderen maken daar geen gebruik van. Ze schrijven hun persoonlijke ontboezemingen voor de hele wereld leesbaar op. Veel Amerikaanse ouders blijken er moeite mee te hebben om het gepubliceerde materiaal van hun kinderen te gaan bekijken. Ze vinden dat hun puber recht heeft op privacy en voelen dat ze die schenden als ze het online dagboek van hun kind gaan lezen. Pubers zelf ervaren dat zelf ook zo: hun ontboezemingen op Internet zijn nu juist NIET voor hun ouders bedoeld. Het zal wel dat pubers liever niet willen dat hun ouders of leraren zien wat ze publiceren op Internet, maar het is natuurlijk absurd om te denken dat ze kunnen bepalen wie het leest. Iets op Internet zetten en het niet afsluiten, is publiceren voor de wereld. En als ouder ben je verantwoordelijk voor wat je kind doet in het openbaar. Je moet toch ergens beginnen als je wilt dat je kind opgroeit tot een bewust en verantwoordelijke volwassene? Waarom zou je iets dat een kind online publiceert niet mogen lezen als ouder? Wel openbaar voor de hele wereld maar verboden terrein voor jou als ouder? Kinderen hun zin geven en er je niet mee bemoeien, is niet netjes rekening houden met hun privacy, maar nogal onnozel. Parry Aftab in de VS (oprichter van WiredSafety) adviseert ouders dan ook terecht het volgende: -- Vraag je kind of het een eigen (profiel)pagina heeft op Internet en vraag of je daar mag kijken. Als je kind dat weigert, ga er dan toch naar op zoek. -- Maak afspraken met je kind over wat er wel en wat niet op die pagina's gepubliceerd kan worden. Welke foto's wel en welke niet, en waarom. Ook: bepaalde gegevens niet (informatie over gezinsleden, ouders, school, woonplaats enz.) -- Controleer regelmatig of ze zich aan julle regels houden. Doen ze dat niet, of zie je andere problemen, roep dan de hulp in van de makers van de website. -- Ga eerst kijken, en oordeel daarna pas. Het is belangrijk dat je niet in paniek raakt als ouder: het is voor de pubers zelf van groot belang dat ze onderling contact hebben, en deze vorm heeft ook veel goeds. Als kinderen alleen gedichten schrijven en zaken uitwisselen die geen kwaad kunnen, maak dan ook geen overbodige stennis. Ik voeg deze er nog aan toe: -- Praat met je kinderen over het openbare karakter van Internet. Dat iedereen het kan lezen, dat anderen je foto's en teksten kunnen 'citeren', dat het vaak moeilijk is om wat eenmaal op het net staat er weer af te krijgen enz. Ouders signaleren inmiddels soms ook al misbruik van foto-materiaal van hun eigen kinderen op profielsites. Het is een regelmatige vorm van pesten: de pester maakt een profiel van zijn slachtoffer met beschamende foto's en teksten. Neem voor oplossingen in zo'n geval contact op met de makers van de profielsite, of vraag bemiddeling aan ons (Mijn Kind Online, Remco Pijpers of mij)