In de Rochester Democrat and Chronicle staat een artikel over de 'digital gap' tussen ouders en kinderen. Sommige ouders zoeken hulp bij een 'professional', anderen steken hun licht op bij hun kinderen. "Momster", noemen haar vier dochters haar liefkozend. De digitaal handige meiden scholen hun moeder McEvoy bij. Ze kan CD's branden nu en is druk doende te leren communiceren via Instant Messaging. "Momster" doet het goed, maar ze is er nog niet. "Ik heb nog een hoop te leren", zegt de vrouw die zich herinnert hoe gefrustreerd háár ouders waren toen ze zo eenvoudig de nieuwe video gebruikte om tv-programma's op te nemen. "Ik heb nu meer begrip voor ze. Natúúrlijk, denk ik nu." Andere ouders gaan te rade bij een deskundige als Rebecca Weingarten. "Stel je voor dat je een kind opvoedt en het komt thuis van school en het spreekt een compleet nieuwe taal die je nog nooit eerder hebt gehoord", zegt ze. "Dat is hoe het voelt voor veel ouders met digitaal handige kinderen. Sommige ouders hebben het gevoel dat ze alles moeten weten en kunnen om een goede ouder te zijn." Weingarten helpt ouders voor 200 dollar per uur. Laten we een praktijk beginnen. Op de divan bij Justine en Remco. Met, als het aan mij ligt, vooral deskundigen bij ons in therapie. Deskundigen die bang zijn dat ouders en leerkrachten hun angst voor de computer verliezen en niet meer komen. We maken er een Woody Allen-achtige film over.