Justine Pardoen discussieerde zaterdagavond onder leiding van Jacobine Geel en Andries Knevel met dr. J. Stolk, bij het EO-programma Debat op 1. Het debat heeft me verward. Wat ik heb geleerd is dat we nog een hoop hebben bij te spijkeren, ik in ieder geval. We moeten leren dichter in de buurt te komen van mensen die zich bovenmatig veel zorgen maken over de avonturen van kinderen op internet. We hoeven de ander niet te overtuigen van ons gelijk, ofschoon ik niet denk dat wij één gelijk aanhangen. We doen er wel goed aan aanknopingspunten te vinden. Maar hoe? Is het überhaupt mogelijk? Is het niet vergeefse moeite? Hoe vind je aansluiting bij de achterban van dr. J. Stolk die (vinden wij) angst en boosheid als basis heeft als het gaat over kinderen en internet? De man voelt oprechte emotie over de ellende waar kwetsbare kinderen in verzeild raken. Aan die emotie mag je niet tornen. Ga je de discussie aan, met beduidend meer (internet)bagage, dan lijkt het echter al gauw of je de emotie van de ander niet erkent. Alsof je kennis, je ratio een handicap is. Je nuanceert een zorg - en prompt vindt de ander dat je bagatalliseert. Onze mening is dat internet niet eng is en dat we pas met kinderen over problemen kunnen praten als we eerst interesse tonen in hun positieve belevenissen online. Zo kweek je een vertrouwensband. Daardoor heeft je kind minder schroom omje bij vervelende online ervaringen aan te klampen. Ben je bang, dan maak je je kind ook bang. De heer Stolk vindt ook, neem ik aan, dat gezonde opvoeding begint bij belangstelling voor je kind. Maar ik zag bij Stolk weinig inhoud en des te meer vorm: de zorgelijke blik, de in zijn voorhoofd gebeitelde frons. Het was zijn allereerste keer op televisie en zijn voltallige gezin zat gutsend van het zweet op de tribune. De heer Stolk, doctor Stolk, vertegenwoordigde hen die prins Floris en zijn bruid 'een christelijk huwelijk' toewensen 'omdat een christelijk huwelijk voor het leven is'. Het was alsof hij persóonlijk leed onder het lijden van kwetsbare kinderen op internet. In zijn wiek geschoten pareerde hij: U doet alsof alle problemen niks voorstellen. Wederom: u bagatalliseert. Bedoelde hij te zeggen: u neemt ons christenen niet serieus? Voor de goede orde: Justine zocht aansluiting bij haar opponent in de discussie. Ze probeerde hem gunstig te stemmen door vriendelijk naar hem te lachen. Ze viel hem niet in de rede, ze erkende zijn zorgen over het kwetsbare kind. Ze hield zich in, dat vooral. Ze stortte niet een laadbak vol kennis over hem uit. Ze liet hem juist de ruimte en daardoor liet ze hem in zijn waarde. Echt heel goed. Op de Debat op 1-site wordt nagepraat over het debat. Wat vindt de Knevel-achterban? "Hier zaten 2 ongelijkwaardige opponenten in debat", schrijft iemand. "Een vrouwelijke popiejopie (...) met een smalende ondertoon t.a.v. de mening van de tegenpool, een wetenschapper (let wel, met emotie door bezorgdheid ingegeven), die meer tijd nodig had om zijn kennis en inzichten uit te leggen en daar mede door een matige presentatie niet in slaagde. (...) De juf bagataliseerde het risico (...)" Smalend? Huh? Moet Justine de volgende keer streng-christelijk kijken, haar opponent daardoor ogenschijnlijker serieus nemend, de bezorgde christelijke ouders het gevoel gevend dat ze serieus worden genomen? Moet ze zich gewoon niet meer laten strikken door de EO, die suggestief inzoomt op het ongemakkelijke lachen van Justine elke keer als de christelijke meneer zich in moeilijke bochten wringt om iets te zeggen over een onderwerp waar hij geen kaas van heeft gegeten? Voor mij was Midas (10) de grote winnaar van het Debat op 1. Justine straalde toen Midas nuchter vertelde dat hij het simpelweg leuk vindt om na school met zijn vrienden verder te praten. Dacht dr. J. Stolk: 'waar heeft die jongen het over?' In het forum van Debat op 1 doen ook kinderen hun zegje. Een 17-jarig meisje raadt www.refoweb.nl/ aan, 'voor jong en oud'. - Bekijk de uitzending (stream)