Wie in deze tijd de gevaren van Internet relativeert, wordt weggehoond. "U bagatelliseert!" voegde mij een docent van de VU toe, in een debat op televisie. Ik moest me schamen. Ook hier, op ons weblog, reageert ene Alex vaak op onze activiteiten en nieuwsgaring, door te suggereren dat we bloed aan onze handen hebben. We heulen met het grootkapitaal, om de tere kinderziel aan de duivel te verkopen. Het duivelse Internet is één bron van ellende, een poel van verderf en dat we er niet voor zijn om het te verbieden voor kinderen onder de 16, maakt ons tot slechte mensen. Alex hebben we overigens een IP-ban gegeven hier. Nadat we flink aantal persoonlijke beledigingen hebben verwijderd vandaag, heb ik er de brui aan gegeven. Een repeterende wekker kun je alleen tot zwijgen brengen door het ding een klap op zijn kop te geven. Relativerende geluiden zijn niet gewenst. Niet als het gaat om de gevaren van Internet. Niet als het gaat om de vreselijke effecten van games op jongeren, en niet als het gaat om de gevolgen van bepaalde kenmerken van jeugdcultuur in het algemeen. Jeugd is eng. En zeker als ze dingen doen die wij vroeger niet deden. Ook bij sommige opdrachtgevers en ouders op ouderavonden wordt bijna vanzelfsprekend van je verwacht dat je jeugdcultuur-pessimist bent. Relativering is verdacht, laat staan dat je optimist mag tonen. Ook al zijn ouders aan het eind van de avond vaak heel blij dat ze hun onbegrijpelijke pubers ook nog gewoon mogen vertrouwen en dat ze hen leuk, creatief en lief mogen vinden. Dat relativering niet gepikt wordt, ondervond ook professor Henry Jenkins, die onderzoek doet naar jeugdcultuur, jongeren en gebruik van media en games. Jenkins is in de periode na de massamoorden op de Colombine Highschool en in Littleton (Colorado)in een korte media-hype weggezet als warhoofdig liberaal, die niet toe wil geven dat gewelddadig gedrag onder jongeren komt door het geweld in video-games. Hij roept wel eens iets genuanceerds over andere factoren, zoals armoede, gebrek aan goede opleiding en uitzichtloosheid, en daarmee heeft hij zichzelf gediskwalificeerd in het debat over de jeugd van tegenwoordig. Hij heeft in een essay helder verwoord wat zijn dilemma is en eindigt met een belangrijke oproep: 'Listen to our children. Don't fear them'. Ik zou het graag willen omdraaien: Wees niet bang voor onze kinderen, maar luister naar hen. Jenkins zag het al ruime tijd geleden aankomen: "Schools are shutting down student net access. Parents are cutting their children off from on-line friends. Students are being suspended for displaying cultural symbols or expressing controversial views. [...] Rather than teaching children to be more tolerant, high school teachers and administrators are teaching students that difference is dangerous, that individuality should be punished, and that self expression should be constrained. In this polarized climate, it becomes IMPOSSIBLE for young people to explain to us what their popular culture means to them. We're pushing this culture further and further underground and thus further and further from our understanding." Het is de moeite waard om zijn stuk helemaal te lezen (speciaal aanbevelenswaardig voor Martijn van Dam en Jeroen Dijsselbloem van de PvdA). Het is nog steeds actueel. Zie: Henry Jenkins, Professor Jenkins Goes to Washington Zie ook deze discussie over het effect van geweld in de media: http://www.contextmag.com/archives/199911/TheLastWord.asp