Als je je in de jaren dertig van de vorige eeuw in de New Yorkse wijk 'Harlem' hip kleedde, dan zag je er 'bad' uit. You are looking bááád. Cool is 'bad'. Het is vrijdagnacht 01.00 uur, 10 februari 2006, en we zijn op een feest dat het predikaat 'bad' verdient. En in vergelijking met de bezoekers van dit feest ben ik het tegendeel van 'bad'. Saai colbertje aan, degelijke schoenen en ouder, veel ouder dan dertig jaar. Ik ben op mijn eerste Partypeeps2000-feest: 'P2PG Connection'. Partypeeps2000 is een website voor jongeren die voornamelijk houden van R & B-, hip hop- en dance-muziek. Ze lezen er over feesten die komen en geweest zijn. De site krijgt het label 'urban', dat steeds minder past. De reden: 'urban' staat onderhand voor pimps en whores en videoclips waar de politiek niet over raakt uitgepraat. Doet die associatie het publiek nog wel recht? Niet voor niets heeft het feest als thema Love Fairy Tale, 'het tegendeel van pimp'. We zijn in de Now & Wow in Rotterdam en ondanks m'n ouderdom voel ik me helemaal op mijn gemak. Sterker nog: dit feest overtreft al mijn verwachtingen. De atmosfeer doet me denken aan een van mijn favoriete periodes uit de geschiedenis: het interbellum (1920-1940). Ik ben een jazz-gek en jazzdans-idolaat. Ik word wild als ik de step dance van Bill 'Bojangles' Robinson zie, ik bezwijk als ik de Nicholas Brothers zie tappen, ik word warm als ik me danslegende Frankie Manning voor de geest haal die op z'n 91ste voor het eerst in zijn leven naar Amsterdam kwam (en de Rosse buurt interessanter vond dan de Cotton Club op de Nieuwmarkt), in 2004. En dan de muziek. Chick Webb, Count Basie, Cab Calloway. De muziek stond in dienst van de dansers. Zij gingen in Harlem van de Cotton Club naar de Savoy naar de Allhambra Ballroom. Van Benny Goodman naar Fats Waller naar Duke Ellington. Het was een paradijs. In de Now & Wow zie ik de mooiste vrouwen niet cirkelen om de mannen met het meeste goud op hun lichaam. De sterren van deze nacht zijn de dansers. Om de beste 'performers' ontstaan grote kringen van bewonderaars. Zoals twee jongemannen. Ze zijn in pak gestoken, zonder overhemd. Op hun donkere bast bengelt losjes een brede witte stropdas met diagonale paarse en gele banen. Erboven constant een stralende lach. Op dance-tracks soleren ze eindeloos. Ik zie ze zowaar jazzpassen improviseren. Heeft de een zijn kunsten vertoond, dan gaat de ander erover heen. Andere dansers voegen zich en doen ijdele pogingen de twee te overtreffen. Een heuse 'jam'. Fantastisch. Ik zie twee meisjes samen vrolijk de salsa doen. Een stropdas haakt in. Dit is goeie shit. De hipsters die het zich konden veroorloven, trokken in de jaren dertig van de vorige eeuw 'zoot suits' aan, opzichtige gekleurde pakken. Denk niet dat iedereen de duurste kleding had. Men droeg wat men zich kon veroorloven en dat was doorgaans bitter weinig. Ook hier zie ik geen opzichtige kleding. Het is allemaal heel gewoon, bescheiden zelfs hier en daar. Wat men zich kan permitteren. Vijfduizend feestgangers, geworven via internet. Een echte 'party animal' feest door tot het gaatje, tot zes uur 's nacht. Wij taaien om half drie af. Dat doe je als je oud bent en thuis luiers moet verschonen. De volgende keer wordt alles anders. Dan kom ik in pak zonder overhemd en met een stropdas als een platvis en ik dans, dans. Ik vrees alleen dat ik iedereen heel erg aan het schrikken maak.