Coverstory van Time: De multi-tasking Generation: wat doet het met hun hersens? Alles doen ze tegelijk, die kinderen van tegenwoordig. Ze mailen, msn-en, downloaden muziek en doen tegelijkertijd hun huiswerk. Wat doet dit digitaal jongleer-gedrag met hun hersens? En wat is de invloed op het gezinsleven? Time schetst deze maand een beeld. Onderzoek tot nu toe laat weinig vertrouwen over in de multitasking vaardigheden van onze hersens. We dóen wel veel dingen tegelijk tegenwoordig, maar het aanpassingsvermogen van onze hersens is (nog?) niet zodanig dat we die dingen dan ook allemaal goed doen. Wetenschappers voorspellen dan ook dat eindeloos multitasken niet kan: ergens stopt het en gaat het ten koste van de kwaliteit van je werk. Specifieker: taken die te maken hebben met het plannen van handelingen kun je niet tegelijkertijd met iets anders uitvoeren. Maar taken die te maken hebben met het uitvoeren van wat je van plan was, die kun je wel tegelijkertijd uitvoeren. Dus: woordjes leren met muziek op de achtergrond, is gemakkelijker dan bedenken hoe je je werkstuk gaat structureren. Dat laatste vergt volledige concentratie. Bovendien is het deel van de hersens dat met multitasking wordt aangesproken, nu juist dat deel wat zich pas in de puberteit volledig ontwikkelt. Het degenereert ook het eerste weer (frontale hersenkwab). Dat verklaart dat kinderen slechter zijn in multitasken dan volwasenen, en naarmate je ouder wordt, krijg je er ook weer meer moeite mee. Bron: www.time.com Commentaar: Ik ken inderdaad weinig pubers die én kunnen bedenken in welke volgorde ze iets gaan doen, en dat dan vervolgens keurig in stappen gaan uitvoeren. Ze werken veel intuïtiever, maken dus planningsfouten en kunnen zich veel minder focussen op het uitvoeren van complexe handelingen dan volwassenen. We raden ouders dan ook altijd aan om hun kinderen goed te begeleiden bij het plannen van hun tijd. De verdeling van tijd voor plezier achter de pc en het maken van huiswerk is moeilijk te verdelen voor hen. Ze hebben er hulp bij nodig. Zelf geven ze dat ook grif toe overigens. Niet alleen in onderzoek (nav de presentatie van ons boek Mijn leerling online bijvoorbeeld, december 2005), maar ook in persoonlijke gesprekken.