In het land van jeugd en nieuwe media buitelen de deskundigen over elkaar heen. Er zijn wetenschappers (Patti Valkenburg, Peter Nikken), er zijn klokkenluiders (De Kinderconsument) en er zijn tot landelijke specialisten uitgegroeide onderzoeksjournalisten (Justine en ik). De wetenschappers houden zich nog redelijk stil: ze stoppen hun tijd liever in nieuw onderzoek, er is nog zo weinig bekend. De klokkenluiders sturen bij het geringste om het geringste een persbericht uit, boordevol verontwaardiging. Maar ook van sommige specialisten word je moe. Ik van mezelf in elk geval. In mei 2005 werd ik geïnterviewd voor de documentaire Zembla 'De Jungle van de Tienerseks' . Ik was de internetdeskundige en mocht zeggen dat jongeren grensoverschrijdend gedrag vertonen op internet, in positieve en negatieve zin. Ook op het gebied van seksualiteit. Een dag voordat de montage werd voltooid, zat ik in de trein toen Zembla belde. We namen nog wat zaken door en ik vond het vooruitzicht van mijn 'optreden' wel aardig. Kennelijk was ik zó trots, dat de hele trein kon meegenieten. Ik wilde één ding nog helder hebben, brulde ik door de coupé: niet alle meisjes zijn slachtoffer van zedenmisdrijven via internet, het zijn vooral kwétsbare meisjes. Ik trok mijn deskundigen-colbert strak en zag in mijn ooghoeken mensen vol bewondering naar me knikken. De verbinding viel weg en tegenover me keek een jongedame me misprijzend aan. "U bent zeker een hulpverlener" "Eh nee, hoezo?" "Wat u daar zei, dat is typisch iets wat een hulpverlener zegt die werkt met jongeren en denkt alles heel goed te weten." Het schaamrood steeg me naar de kaken. Ik ben specialist jeugd en internet. Televisieploegen kunnen mij alles vragen. Ik ben alwetend, ik heb overal een antwoord op. Niet dus? Ik zei: "Nee, ik ben geen hulpverlener, ik ben journalist die doorgaat voor specialist 'jeugd en internet'. Vertel eens." Het bleek een meisje van zeventien te zijn. Ze zat in een opvanghuis voor meiden met problemen. Ze hoorde me vertellen dat meisjes die iets naars meemaken op internet, doorgaans een moeilijke achtergrond hebben - problemen thuis, problemen op school. "Alsof dat de verklaring is, alsof ze er zelf om vragen", verweet ze me. Bij haar begonnen de problemen nádat ze via internet was misbruikt, in 2001. Ze had met een jongen afgesproken via Chatten.nl. De ontmoetingsplaats was bij een pannenkoekenhuis in het bos. Twaalf jaar was ze toen. De jongen bleek een man van 37 te zijn. Ze werd de struiken in gesleurd. Hij had drie vrienden meegenomen. "Dáárna pas begon mijn vader met drinken. Dáárna pas kregen mijn ouders ruzie, allebei vol schuldgevoel." Verschillende experts voeren in de media het woord over jeugd en nieuwe media. We denken zoveel te weten. Sinds mei 2005 neem ik mezelf als deskundige een stuk minder serieus.