Al jaren is het een belofte: gratis bellen via Internet. De technologie (genaamd Voice over Internet Protocol, Voice over IP, kortweg VoIP) bestaat al heel lang, maar op de een of andere manier sloeg het alsmaar niet aan. Het ene na het andere programma verscheen en verdween, maar echt populair werd het nooit.

We kennen het eigenlijk vooral via het gratis programma Skype (www.skype.com). Tieners, maar eigenlijk vooral zakenlieden en andere volwassenen maken er gebruik van. De geluidskwaliteit was vanaf het begin al meteen erg goed, veel beter dan de gebrekkige geluidskwaliteit van MSN (daar kun je ook een audiogesprek voeren). Inmiddels is die ook een stuk verbeterd.

Skype gaat uit van hetzelfde basisprincipe als Kazaa, namelijk peer-to-peer networking, oftewel rechtstreekse communicatie tussen afzonderlijke PC’s, zonder tussenkomst van een server. Het programma Skype heeft nu al zo’n furore gemaakt, dat de naam een generieke betekenis heeft gekregen. Bellen via Internet heet nu dus ‘skypen’ (spreek uit: skaipen).

Het enige gevaar van Skypen is, dat kinderen te veel informatie in het telefoonboek zetten dat erbij hoort. Hierdoor kunnen wildvreemden zien hoe je heet, waar je woont, en soms hoe oud je bent. Vindbaarheid is vooral voor professionals van belang. Kinderen kunnen beter helemaal niets opgeven, zodat ze ook niet gevonden kunnen worden door voor hen onbekenden.